«أَمّا بَعْدُ يا أَهْلَ الْكُوفَةِ، يا اَهْلَ الْخَتْلِ وَ الْغَدْرِ وَ الْخَذْلِ وَ الْمَكْرِ، أَلا فَلا رَقَأَتِ الْعَبْرَةُ وَ لا هَدَأَتِ الزَّفْرَةُ …»
– اى كوفيان! اى نيرنگ بازان و پيمان شكنان و…! هرگز اشك چشمانتان خشك مباد و نالههايتان آرام نگيرد. آيا براى برادرم گريه مىكنيد؟ آرى به خدا سوگند بايد كه بگرييد، چرا كه شما شايسته گريستنيد؛ پس فراوان گريه كنيد و اندك بخنديد، چرا كه ننگ گريبان شما را گرفت و لكه آن براى هميشه به دامن شما نشست…؛ شما به خشم خدا گرفتار گشته و خوارى و بيچارگى بر شما حتمى شد… . اگر پيامبر از شما بپرسد، اين چه كارى بود كه با اهل بيت من كرديد،… چه پاسخی خواهيد داد؟».
●- “گریه” ممکن است صرفاً احساسی باشد، مثل این که آدمی صحنۀ دلخراشی را ببیند، بشنود و یا حتی تصور نماید.
●- “گریه” ممکن است عادتی، شرطی و حتی عصبی باشد.
●- “گریه” ممکن است از روی ریا و برای مردم فریبی باشد، مانند منافقان در طول تاریخ که میکُشند و سپس بر کُشتۀ خود به شدت میگریند تا مردم را فریب دهند!
●●- آن گریهای بر مصائب اهل عصمت علیهم السلام ارزشمند و مؤثر است که از معرفت، محبّت، مودّت و عاطفه باشد و سبب پیوند، بیداری، بصیرت، حرکت، حمایت و پویایی راه تا تحقق اهداف ایشان گردد.
●- چنین گریهای، حتی اگر یک قطره باشد، انسان و جامعه را احیا میکند.
ثبت دیدگاه